42آورد و راه بيابان گرفت و يك نفس آرام نيافت. چون روز شد گفتمش: آن چه حالت بود. گفت: بلبلان را ديدم كه به نالش در آمده بودند از درخت و كبكان از كوه و غوكان در آب و بهايم از بيشه. انديشه كردم كه مروت نباشد همه در تسبيح و من به غفلت خفته.
عالمى هست به تسبيح و نماز
ما همه غافل و در خواب ناز
خداوند مىفرمايد: ( يُسَبِّحُ لِلّٰهِ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِي الْأَرْضِ )؛ «آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است همواره تسبيح خدا مىگويند». (جمعه:1)
ما سميعيم و بصيريم و هشيم
با شما نامحرمان ما خامشيم
اگر انسان نيز ارزش و جايگاه خود را بداند، مىتواند به مقامى برسد كه با تمامى موجودات، در تقديس و تسبيح خدا هماهنگ شود.
براساس فرمايش على(ع) اعضا، جوارح حتى لباس نمازگزار حقيقى با او تسبيح مىگويند. حضرت فرمود:
انَّ الْإِنسانَ اذَا كَانَ فِى الصَّلاةِ فِانَّ جَسَدَه وَ ثِيابَه وَ كُلَّ شىء حَوْلَهُ يُسَبِّحُ.
انسان وقتى در حال نماز به سر مىبرد، بدن، لباس و هر آنچه اطراف اويند، تسبيحگوى خدايند.
مىگويند هنگامىكه «ميرفندرسكى» نيمههاى شب به ذكر لااله الّا الله مىپرداخت با گفتن لااله و نفى معبود، تاريكى، فضاى اطاقش را مىگرفت و چون الّا الله مىگفت و اثبات معبود مىكرد، فضاى اطاقش نورانى مىشد. 1