143شب‌زنده‌دارى از انسان مى‌كند.

گر مسلمانى به اين است كه حافظ دارد واى اگر از پس امروز بود فردايى ¹

پرخورى

انباشتن معده از غذاهاى گوناگون و سنگين كردن آن، باعث ركود فكر و انديشه، خواب آلودگى جسم و بازماندن از هركار نيك و مطلوبى مى‌شود و توفيق سحرخيزى و نماز شب را از انسان مى‌گيرد.

از پيامبر(ص) روايت شده است كه فرمود:

«لايَدْخُلُ مَلَكُوتُ السَّمَواتِ قَلْبَ مَنْ مَلَأَ بَطْنُه» ²؛ «ملكوت آسمان به دل آن كس كه شكمش پر است راه ندارد».

امام صادق(ع) مى‌فرمايد:

لَيْسَ شَيءٌ أضَرَّ لِقَلْبِ المُؤْمنِ مِنْ كَثْرَةِ اْلأَكْلِ وَ هِىَ مُورِثَةٌ شَيْئَينِ قَسْوَةَ القَلْبِ وَ هَيجَانَ الشَّهْوَةُ. ³

براى قلب مؤمن چيزى زيان‌بارتر از پرخورى نيست. پرخورى دوچيز را به ارث مى‌گذارد: سنگ‌دلى و هيجان شهوت.

از لقمان حكيم نقل شده است كه به پسر خود گفت:

يَا بُنىَّ اذا امْتَلَأتِ المَعْدَةُ نَامَتِ الْفِكْرَةُ وَ خَرَستِ الحِكْمَةُ وَ قَعَدتِ الأَعْضاءُ عَنِ الْعِباَدةِ. ⁴

پسرم هرگاه معده انسان پُر شود، فكر و انديشه او به خواب