142لذتهاى آن در حد افراط و دلبستگى به خوشى، راحتى، خواب و غذاهاى مورد خواهش نفس و... از عوامل بسيار مهم در سلب توفيق و محروميت از سحرخيزى و شبزندهدارى است. وقتى انسان به راحتطلبى و خوشگذرانى دل بپردازد، بدون شك لذتهاى معنوى، مثل تهجد، نيايش و شبزندهدارى را از دست خواهد داد. كسى كه به خواب، تفريحهاى تا نيمه شب، استراحت و خوشگذرانى و شبنشينى وابسته است، نمىتواند سير و سلوك معنوى در دل شب داشته باشد؛ زيرا ساختار روحى روانى انسان به گونهاى تنظيم شده است كه افراط در شهوتهاى نفسانى، با كمالات معنوى و ارتقاى درجات معنوى سازگار نيست. قرآن كريم بهشت را جايگاه كسانى مىداند كه از هواهاى نفسانى دورى كنند و در سر هواى پروردگار داشته باشند.
(وَ أَمّٰا مَنْ خٰافَ مَقٰامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوىٰ* فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوىٰ) (نازعات: 40 و 41)
و آن كس كه از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوا باز دارد به يقين بهشت جايگاه اوست.
خوشىهاى كاذب
شبنشينىهاى طولانى و بىحاصل، سرگرم شدن به برخى برنامههاى لغو و بيهوده، حضور در مجالسى كه به غيبت و تهمت مىانجامد يا آبروى افراد محترم تهديد مىشود، مجالسى است كه شيطان به طولانى شدن آن بسيار كمك مىكند و متأسفانه مانع پيمودن راهى است كه با سرشت آدمى سازگار است و موجب سلب توفيق، بهويژه سحرخيزى و