91بيان مىكردند. اگر ابنعبدالهادى كتابهاى مذهبىاش و استدلال فقهاى بزرگ حنبلى به آيه شريفه درباره استحباب زيارت مرقد پيامبر(ص) را در اختيار داشت، چنين نمىگفت، اما علاقه شديد، انسان را كر و كور مىكند.
حاجيان در طول قرنهاى بسيار، قبل و يا بعد از انجام دادن مناسك، همواره به زيارت مرقد مطهر رسول خدا(ص) مشرف مىشوند و در پيشگاه آن برگزيده خدا مىايستند و به او درود و سلام مىفرستند و حضرت، سلامشان را پاسخ مىدهد؛ دعا مىخوانند و استغفار مىكنند و همين مطلب براى رد مدعاى ابن عبدالهادى، كافى است.
از سويى، بر فرد مسلمان واجب است عمل او بر اساس دليل صحيح باشد و توجه نكند كه آيا به آن دليل، عمل شده يا نشده؟ اگر مسلمان، به سبب اينكه به آن دليل، عمل شده يا نشده، به آن عمل نكند، نشان دهنده خود رأيى در شرع است و به سبب مانعى خيالى، از عمل كردن به دليل باز ايستاده است، با اينكه خداى متعال فرموده است:
(فَلاٰ وَ رَبِّكَ لاٰ يُؤْمِنُونَ حَتّٰى يُحَكِّمُوكَ فِيمٰا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاٰ يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمّٰا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً) (نساء:65)
به پروردگارت سوگند! كه آنها مؤمن نخواهند بود مگر آنكه در اختلافات خود، تو را به داورى بطلبند و پس از داورى تو، در دل خود احساس ناراحتى نكنند و به طور كامل تسليم باشند.
در جايى ثابت نشده كه نخست نام كسانى كه به دليل عمل كرده يا نكردهاند شمارش گردد و آنگاه به دليل عمل شود.