92اين مطلب فقط در ذهن كسانى است كه بدون دليل چيزى را نفى مىكنند. در نتيجه، اختصاص زيارت به يكى از دوران حيات و رحلت تنها بايد با دليل باشد و اينجا در عرف شرع، حجت و دليلى وجود ندارد.
علامه ابوبكر مراغى درباره دلالت عام اين آيه شريفه مىگويد:
به دليل رواياتِ وارده در اين موضوع، هر فرد مسلمان بايد بر اين اعتقاد باشد كه زيارت مرقد شريف رسول خدا(ص) نوعى نزديكى به خداست و دلالت آيه شريفه:
(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً)
و اگر اين مخالفان، هنگامى كه به خود ستم مىكردند(و فرمانهاى خدا را زير پا مىگذاردند) نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنها، استغفار مىكرد، خدا را توبه پذير و مهربان مىيافتند.
بر همين معنا است؛ زيرا ارج نهادن به رسول اكرم(ص) با رحلت آن بزرگوار از بين نمىرود و هيچگاه گفته نمىشود كه استغفار نبىاكرم(ص) فقط در دوران حيات وى بوده است؛ زيارت او نيز همينگونه است.
بعضى از علماى اهل تحقيق اظهار داشتهاند كه در اين آيه شريفه توبهپذير و مهربان يافتن خدا، متوقف بر سه موضوع است:
1. حضور يافتنِ مردم نزد قبر شريف رسول خدا(ص)؛
2. استغفار نمودن مردم؛
3. استغفار پيامبر در حق آنان.