58برآورى»، تفاوتى وجود ندارد؛ زيرا معناى آن نيز اين است كه خدايا! رحمت خودت را وسيلهاى براى عملى شدن فلان كار، مقرّر فرما. 1
توسل، مبحثى غير اعتقادى
توسل، از موضوعات فرعى است؛ زيرا حقيقت آن، برگرفتن وسيله است؛ يعنى نزديك شدن به خداى متعال. خداوند فرموده است:
(يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ (مائده :35)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد از (مخالفت فرمان) خدا بپرهيزيد و وسيلهاى براى تقرب او بجوييد.
توسل، انواعى دارد كه ممكن است جايز و مستحب و حرام باشد. هر موضوعى چنين باشد، از احكام شرعى است كه متصدى آن علم فقه است و وارد كردن موضوعات فقهى در مسائل اعتقادى، اشتباهى است كه به طور قطع بايد از آن پرهيز نمود.
امام ابوحنيفه مىگويد: مكروه است فرد در دعايش بگويد: «أسألك بمَقعد العزّ من عرشك». 2 ابوحنيفه، از «مكروه بودن» صحبت كرده است، پس اين موضوع بين كراهت تنزيهى يا تحريمى دور مىزند، چنانكه پيروانش آن را در كتاب «الكراهية» يا «الحظر والإباحة» كه از تأليفات فقهى است، نوشتهاند. فقهاى بزرگ، استحباب يا جواز توسل را در باب استسقا در «كتاب الصلاة» و هنگام زيارت مرقد مطهر پيامبر(ص) در «كتاب الحج» آوردهاند.