57در اين عبارت تصريح شده كه رسول خدا(ص) به كسى‌كه خداوند، زيان او را اراده فرموده، نمى‌تواند سودى برساند و به كسى‌كه خدا، سود او را اراده كرده، نمى‌تواند زيانى برساند.

آن حضرت، براى نزديكان خود از ناحيه خداوند مالك چيزى نيست، چه رسد به ديگران؛ اين موضوع براى هر مسلمانى روشن است. در اين عبارت، نيامده كه نمى‌توان به وسيله او به خدا توسّل جست؛ زيرا توسّل، درخواست از كسى است كه قدرت بر امر و نهى دارد و درخواست‌كننده نيز، خواسته خود را به او عرضه مى‌كند تا سبب اجابت گردد؛ آن هم از كسى‌كه بخشش و گرفتن، تنها در اختيار اوست و مالك روز جزاست.

توسل از ديدگاه آلوسى ¹

«آلوسى» مى‌گويد:

از ديدگاه من، توسل به پيشگاه خداوند با وسيله قرار دادن مقام پيامبر، در دوران حيات و پس از رحلت وى، اشكال ندارد. مقصود از مقام، معنايى است كه به يكى از صفات خداى متعال برمى‌گردد. براى مثال: از آن، محبت زايد الوصفى اراده شود كه مستلزم رد نشدن توسّل و قبول شفاعت وى گردد. بدين ترتيب، كسى‌كه عرضه مى‌دارد «خدايا! به مقام و منزلت پيامبرت به پيشگاه تو توسّل مى‌جويم كه حاجتم را برآورى!»؛ يعنى خدايا! محبّت خود را نسبت به او، وسيله‌اى براى برآورده شدن حاجتم قرار ده. بين آنچه يادآورى شد و جمله: «خدايا! به رحمت خودت به پيشگاهت توسّل مى‌جويم كه فلان حاجتم را