233عبدالرحمان، از جابربن عبدالله، از بلال، مؤذّن رسول خدا(ص) نقل كرده است كه گفت:

هرگاه پيامبر براى اقامه نماز از منزل خارج مى‌شد، اين دعا را مى‌خواند:

بِسم الله آمنتُ بالله، تَوكَّلتُ عَلَى اللهِ لا حَولَ وَ لا قُوَّةَ الاّ بِالله، اللَّهمَّ بِحقِّ السّائلينَ عليكَ وَ بِحَقِّ مَخرَجى هذا، فإنّي لم اخرُج اشراً و لا بطراً و لا رياءً و لا سُمعةً، خرجتُ ابتغاءَ مَرضاتِك، وَاتِّقاءَ سَخطِك، أسئلُك أنْ تُعيذَنى منَ النّارِ و تُدخِلنى الجنَّةَ.

وازع، (يكى از رجال سند حديث) به شدّت تضعيف شده است. به همين دليل، حافظ در كتاب «نتائج الافكار» ¹ گفته است: «اين حديث، فوق العاده بى‌اعتبار است». دارقطنى آن را از همين رو در زمره روايات منفرد نقل كرده و گفته است: «اين روايت را فقط وازع نقل كرده است».

علامه «شيخ محمد زاهد كوثرى» در «مقالاتِ» ² خود، هنگام پرداختن به اين حديث، گفته است:

اين روايت را فقط عطيه، از خُدرى نقل نكرده است؛ بلكه ابو صديق در روايت عبدالحكم بن ذكوان كه خود، از ديدگاه ابن حبان فردى ثقه و مورد اعتماد است، نقل كرده است، هرچند ابوالفرج در كتاب «علل»، آن را مخدوش دانسته است.

در پى اين گفته، البانى در كتاب «الضعيفة» ³مى‌گويد: