1) . أمالى الأذكار، ج1، ص217، سخن قاطعانه حافظ عسقلانى كه راه را بر مذمت عطيه‌عوفى بسته، خوشايند صاحب «الكشف والتبيين» نيست. او در ص42 كتاب خود به جاى اعتراف به كوتاهى و تسليم شدن در برابر حافظ، اين مطلب را ناديده گرفته است و «امالى الأذكار» حافظ را مورد طعن قرار داده است. چنان‌كه شيوه هميشگى آنان براى نقد كتب مخالفِ خويش است. آنان هرگاه بخواهند سخن كسانى كه روايتى را صحيح يا حَسَن دانسته‌اند، مردود اعلان كنند، وى را به سهل انگارى متهم مى‌كنند و مى‌گويند: در كتاب فلانى،چنين و چنان آمده است. و اگر به روايتى صحيح دست يابند كه مخالف با بيهوده‌گويى‌هاى آنان باشد، ملاحظه خواهى كرد كه مى‌گويند اين روايت را احمد نقل كرده است و در صحيح بخارى و مسلم و موطأ نيامده است و آن را در سنن چهارگانه نخواهيد يافت؛ بلكه در كتبى مانند كتب دارقطنى و بزار كه روايات ضعيف را نقل مى‌كنند، آمده است و اين سخن به قدرى بى‌اعتبار است كه نياز به بيان بى‌اعتبارى ندارد.