186اگر همه ايرادهايى را كه درباره فضيل بن مرزوق گفته شد را وارد بدانيم، با شناختى كه از سختگيرى ابوحاتم رازى داريم مىتوانيم بگوييم كه اين شخص فردى ثقه و مورد اعتماد است؛ ولى در احاديث وى اندكى اوهام وجود دارد. بر اين اساس، وى انشاء الله فردى حَسَن الحديث يا صحيح الحديث است؛ اما رواياتش در رتبه بالاى صحت قرار ندارند؛ ولى گفته نسايى ضعيف است؛ زيرا سخن وى از نوع جرح مبهم، بدون دليل و شرح است. بدين سان، اين جرح در مقابل تعديلى كه در حق فضيل بن مرزوق از تعدادى پيشوايان حافظِ روايت، صورت گرفته است - كه پيشتر از آنان نام برده شد - جرحى، مردود خواهد بود. در صورتىكه نسايى كه خود، در سختگيرى رجال اسانيد، معروف است، در «سننِ» خود از فضيلبن مرزوق، نقل روايت كرده است.
ابنحبّان، پرچمدار سختگيرى درباره رجال اسانيد است. چه موارد بسيارى از افراد ثقه را در كتاب خود «المجروحين» بيان مىكند و درباره آنان، حكم به ترك مىنمايد و رواياتشان را منكر مىداند. درباره اين شخص (فضيل) مواردى از قبيل «فوق العاده منكر الحديث» را به كار مىبرد كه تاكنون كسى چنين سخنى بر زبان نياورده است. اين گفته، سخنى بيهوده است كه بدان توجه و اعتنايى نمىشود؛ بلكه شخص ابنحبان با گفته خود نيز مخالفت مىكند و به دنبال آن مىگويد:
(فضيل) به افراد ثقه نسبت اشتباه مىدهد و از عطيه عوفى، روايات جعلى نقل مىكند و از راويان ثقه و مورد اعتماد، مطالبى مورد قبول، روايت مىكند و امر او مشتبه است.