118به اعتبار عام بودنِ حديث «

لا تُشدُ الرحال إلى مكان إلاّ إلى المساجد الثلاثة »؛ يعنى همان عمومى كه ابن‌تيميه به آن قائل است، تقى‌الدين سُبكى در كتاب «شفاء السقام» ¹ سخنى دارد كه خلاصه‌اش ² اين است:

سفر در دو مورد صورت مى‌گيرد:

1. انگيزه خاصى سبب سفر شود؛ مانند كسب علم و دانش، ديدار پدر و مادر و نظاير آن، كه به اتفاق همه، چنين سفرى جايز و روا خواهد بود.

2. سفرى كه در آن مقصد سفر، انگيزه سفركردن است. نظير سفر به مكه يا مدينه يا بيت المقدس كه حديث «

لا تُشدُ الرحال... » آن را شامل خواهد شد، اما سفر به قصد زيارت مرقد پيامبر داخل در شمول حديث نيست؛ زيرا وى در برابر ارج نهادن به آن بارگاه سفر نكرده است، بلكه سفرش براى زيارت جسم شريفى است كه در آن بارگاه آرميده است و به يقين، اين مورد، داخل در حديث نيست؛ بلكه داخل در مورد نخست (كسب علم و زيارت پدر و مادر) است، پس جايز خواهد بود. بدين ترتيب، نهى كردن از سفر، مشروط به دو مطلب است:

الف) مقصد وى، غير از مساجد سه‌گانه است.

ب) علت آن سفر، ارج نهادن به بارگاه است.

زمانى‌كه مقصد سفر براى زيارتِ پيامبر اكرم(ص) ، يكى از مساجد سه‌گانه و علتِ آن سفر، ارج نهادن به وجود شريفى باشد كه در آن بارگاه