208

ارتداد اصحاب

نسبت ارتداد به صحابى رسول خدا(ص)، دستاويز برخى علماى وهابى عليه شيعه شده است. از سويى مسلمانان به دليل احترام خاصى كه براى رسول گرامى اسلام(ص) و در پى آن براى اصحاب و اطرافيان آن بزرگوار قائل‌اند، نمى‌توانند به راحتى بپذيرند كه صحابه رسول خدا(ص) پس از آن حضرت مرتد شدند. وهابيان، از اين بينش مثبت مسلمانان نسبت به اصحاب، سوء استفاده كرده، ذهن آنها را به شيعه بدبين مى‌كنند.

نويسنده در اين كتاب، بيش از بيست سؤال را به اين موضوع اختصاص داده و با تغيير الفاظ كوشيده است در نظر خوانندگان اين كتاب، شيعه را افرادى تهمت‌زننده به اصحاب، معرفى نمايد.

در حالى كه منابع موثق اهل سنّت، از جمله آنها صحيح بخارى و صحيح مسلم ده‌ها بار اصحاب رسول خدا(ص) را به ارتداد و كفر متهم كرده‌اند؛ براى نمونه:

«فَلَمّا قَبضَ اللهُ نَبيَّه ارْتدَّ النّاسُ عَنِ الْإِسلامِ» ¹؛ «آن‌گاه كه خداوند پيامبرش را از اين دنيا برد، مردم از دين اسلام مرتد شدند».

در جايى ديگر آمده است:

«ثُمَّ ارتَدَّ النّاسُ بَعدَ رسولِ اللهِ عَنِ الْإِسلام» ²؛ «مردم پس از رسول خدا از اسلام مرتد شدند».

همان‌طور كه ملاحظه مى‌كنيد اين دو روايت همه مردم را پس از رسول خدا، مرتد مى‌شمارند؛ برخلاف شيعه كه استثنا قائل است.

در بعضى منابع آمده است: «

لّما قُبضَ رَسولُ الله وَ ارتدَّ مَنِ اْرتدَّ مِنَ النّاس » ³؛ «آن‌گاه كه رسول خدا[(ص)] رحلت فرمود عده‌اى از مردم مرتد شدند».