1341. مردم از ساير آموزههاى اسلام كه پيش و پس از ملاقات آنها با رسول خدا(ص) نازل شده بود، چگونه آگاه مىشدند؟ آيا به آنها عمل مىكردند يا نه؟ بنابراين از موضوع امامت نيز به همين صورت آگاه مىشدند.
2. از طرفى، بىخبران قاصر معذور بودند؛ زيرا شرط تكليف آگاهى است:
( مٰا كُنّٰا مُعَذِّبِينَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُولاً ) (اسراء: 15)
ما هرگز (قومى را) مجازات نخواهيم كرد، مگر آنكه پيامبرى مبعوث كنيم [تا وظايفشان را بيان كند].
62. اعتبار بيعت در لزوم امامت
در نهجالبلاغه آمده است كه [امام] على[(ع)] در نامهاى به معاويه نوشت:
كسانى كه با ابوبكر و عمر و عثمان بيعت نمودهاند همانگونه با من بيعت كردهاند - با من هم بر همان اساس بيعت كردهاند. پس كسى كه در بيعت حاضر بوده است حق ندارد انتخابى ديگر نمايد و كسى كه حضور نداشته است حق ندارد انتخاب ديگران را نپذيرد. شورا از آنِ مهاجران و انصار است، پس اگر آنها كسى را انتخاب كردند و امام ناميدند، خداوند اين را پسنديده است. اگر كسى اعتراض كند و يا با ايجاد بدعتى از فرمان آنها بيرون رود، او را دوباره بازگردانند و اگر نپذيرفت با او بجنگند، چون راهى غير از راه مؤمنان را پيروى كرده است. 1
اين سخنان [امام] على[(ع)] دليلى براى امور ذيل است:
1. امام را مهاجران و انصار انتخاب مىكنند، پس انتخاب امام ربطى به اصل امامت