854. روش و برنامه حفظ شريعت، در زمان حيات پيامبر(ص) پى‌ريزى شد؛ زيرا وظيفه پيامبر(ص) فقط دريافت، حفظ و ابلاغ وحى نبود، بلكه افزون بر اين، تبيين محتواى وحى و محافظت از شريعت را نيز بر عهده داشت. اما از آنجا كه زندگانى پيامبر(ص) محدود است و از طرفى، مسئله تبيين و محافظت عقيدتى و عملى شريعت، پايان‌پذير نيست، بنابراين، به حكم عقل، وجود جانشين (امام) به منظور حفاظت از شريعت، لازم و امرى كاملاً روشن است.
5. كسى كه در جايگاه جانشينى پيامبر(ص) قرار مى‌گيرد و حافظ دين شناخته مى‌شود، از دو حالت خارج نيست: يك- معصوم نيست؛ دو- معصوم است.
6. معصوم نبودن حافظ شريعت به اين معناست كه دست كم در برخى موارد، مرتكب رفتار يا گفتارى مى شود كه مطلوب خداوند نيست. چنين رفتارها و گفتارهايى، آثار زير را به دنبال خواهد داشت:
الف) ترك تكاليف الهى از سوى مردم به دليل بى اطلاعى يا فهم خطاپذير امام و حافظ شريعت؛
ب) انجام‌دادن امورى از سوى مردم كه امام آنها را تكاليف الهى مى‌داند، درحالى‌كه چنين نيست؛
ج) توانا نبودن در پاسخ به پرسش‌ها و دفع شبهات.
و...
چنان‌كه مشاهده مى شود امور ياد شده با حافظ شريعت بودن در تنافى است؛ زيرا نه تنها از شريعت محافظت نمى‌شود، بلكه خواسته يا