45و [ياد كنيد] هنگامى كه پروردگار ابراهيم، او را با دستورهايى آزمود. و او بهطور كامل از عهده آنها برآمد. خداوند به او فرمود: «من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم». ابراهيم گفت: «از دودمان من [نيز امامانى قرار بده]» خداوند فرمود: «پيمان من، به ستمكاران نمىرسد [مگر آنان كه شايستهاند]».
اين آيه به روشنى به تعيين امام از سوى خداوند دلالت دارد؛ زيرا:
اولاً: واگذارى مقام امامت به ابراهيم(ع)، از سوى خدا بوده است، نه مردم زمان او.
ثانياً: امامت، عهد و پيمان الهى ناميده شده است، نه عهد و پيمان مردمى. پس تعيين آن نيز براى كسى ثابت است كه طرف اين عهد است.
ثالثاً: ظلم، اعمّ از ظلم به خداوند، ظلم به خويشتن و ظلم به ديگران، مانعى براى رسيدن به مقام امامت است و كسى جز خداوند نمىتواند از اين مسئله آگاه باشد. 1
امامت، خواستار ويژگى هايى خاص
وقتى امامت، استمرار وظايف نبوت و در همان راستا باشد، بايد شخصى نيز كه پرچمدار آن است، ويژگى هاى لازم را براى استمرار آن وظايف داشته باشد؛ چنانكه پيامبر(ص) آن ويژگى ها را داشت. ويژگى هاى آن حضرت به جايگاه حقوقى ايشان مربوط مى شد و ازاينرو، كسى كه مى خواهد در اين جايگاه قرار گيرد، بايد آن شرايط را دارا باشد؛ امورى
مانند علم، عصمت و... .