44نكته اينجاست كه اهل سنت از ميان شئون مختلف پيامبر(ص) تنها به رياست عمومى و رهبرى اجتماعى آن حضرت توجه كردند و براى اينكه اين شأن و جايگاه حفظ شود، مسئله امامت و جانشينى را پس از پيامبر(ص) مطرح كردند. ¹ البته در اين قسمت نيز سهمى براى انتخاب خدا و رسولش قائل نشدند! در مقابل، شيعه اماميه، اولاً به همه شئون پيامبر(ص) به جز دريافت وحى توجه كرد و ثانياً انتخاب جانشين را براى بلاتكليف نماندن شئون آن حضرت، حق خداوند و رسول او دانست و براى خود حقى قائل نشد، بلكه در مقابل حق خدا و رسول او، خود را مكلف دانست نه تصميم‌گير.

تعيين امام به دست خداوند

وقتى جايگاه امامت، جايگاه و مقامى الهى و در راستاى وظايف پيامبر(ص) به جز دريافت وحى باشد، آن‌گاه بايد بپذيريم كه تعيين شخص لايق اين جايگاه به دست خداوند است. اين مطلب را مى توان به راحتى از آيه 124 سوره بقره دريافت كرد. خداوند در اين آيه مى فرمايد:

( وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ

إِمٰاماً قٰالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ )