132 لِيَ...» ؛پروردگارا به حق محمد، از تو مى‌خواهم مرا ببخشى.» خداوند فرمود: اى آدم! تو محمد را چگونه شناختى، با اين‌كه هنوز او را نيافريده‌ام؟ آدم گفت:

پروردگارا! آنگاه كه مرا با دست خود آفريدى و از روح خود در بدنم دميدى، سرم را به سوى آسمان بلند كردم، ديدم بر پايه‌هاى عرش نوشته شده: «لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّٰهِ» از اين جمله فهميدم كه تو، غير از محبوب‌ترين خلق را كنار خودت ذكر نخواهى كرد. خداوند متعال استدلال آدم را تأييد كرد و فرمود:

«...إنّه لأَحبُّ الخَلقِ إلىَّ إذَا سَأَلْتَنِي بِحَقِّهِ فَقَدْ غَفَرتُ لَكَ وَ لَولاَ مُحَمَّدٌ لَمَا خَلَقْتُكَ».

«آرى، محمد صلى الله عليه و آله محبوب‌ترين آفريدگان در نزد من‌است. هرگاه مرا به حق او بخوانى، تو را خواهم آمرزيد و اگر به خاطر محمد نبود تو را نمى‌آفريدم.» ¹

روايت ياد شده را، علاوه بر حاكم نيشابورى، طبرانى و نيز بيهقى در كتاب «دلائل النبوه» نقل كرده‌اند. ذهبى دربارۀ «دلائل النبوه» مى‌گويد: آن، كتابى است كه تمامش هدايت و نور است و نبايد از آن غفلت كرد.

روايت فوق صراحت دارد قبل از آن‌كه پيامبر صلى الله عليه و آله به دنيا