131همان مقام و مرتبتى كه در حال حيات، در نزد خداى تعالى داشت بعد از رحلت نيز همان را دارد.
بنابراين، وقتى توسل بعد از مرگ شرك باشد، بايد در حال حيات نيز شرك به حساب آيد.
چرا توسل در حال حيات را عبادت و توحيد مى‌دانيد ولى در حال ممات را شرك و كفر تلقى مى‌كنيد؟! چيزى كه شرك شد، چگونه مى‌تواند توحيد باشد و چيزى كه توحيد باشد چگونه تغيير ماهيت داده، ناگهان شرك مى‌گردد؟!
نبود فرق در روايات:
علاوه بر مطالبى كه گذشت، بايد گفت: از نظر روايات نيز فرقى ميان جواز توسل به زنده و مرده نيست؛ بلكه ميان موجود و غير موجود و عاقل و غير عاقل (مانند اعمال) نمى‌گذارند.
صحابۀ حضرت رسول صلى الله عليه و آله به قبر او متوسّل مى‌شدند:
1 . حاكم نيشابورى با اسناد خود، كه آن‌را صحيح دانسته، از عمربن خطاب روايت كرده كه گفت: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمودند: آنگاه كه آدم گرفتار ترك اولى شد، براى جبران آن و تقرّب به خدا، به حضرت محمد صلى الله عليه و آله متوسّل شد و عرض كرد: «يَا رَبِّ أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ لَمَّا غَفَرْتَ