64روشن است كه خدا نزد كسى براى كسى شفاعت نمى‌كند، چون او برتر از هر چيز است، و هر چيز در پيشگاه او خاضع است. پس معناى اينكه همۀ شفاعت از آن اوست اين است كه خداى سبحان مالك مقام شفاعت است و هيچ كس جز با اجازۀ او شفاعت نمى‌كند. پس اين آيه، هم نفى عقيدۀ مشركين است كه براى غير خدا شفاعت قائل بودند، هم نفى اعتقاد يهود و نصارىٰ است كه به شفاعت مطلق و بى‌قيد و شرط در مورد شفاعت كننده و شفاعت شونده معتقدند. و اين منافات ندارد با اينكه بندگانى باشند كه چون مورد رضايت الهى‌اند، اذن شفاعت داشته باشند.

دستۀ چهارم: شفاعت به اذن خدا

آياتى هست كه به روشنى دلالت بر شفاعت كسانى با اذن الهى دارد.

امّا اينكه آنان كيانند؟ قرآن از آنان چيزى نمى‌گويد. اينك آيات:

1. «مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ» ¹، «كيست كه نزد خدا شفاعت كند، مگر به اذن او.»

2. «مٰا مِنْ شَفِيعٍ إِلاّٰ مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ» ²، «هيچ شفيعى نيست، مگر پس از اجازۀ او.»

3. «لاٰ يَمْلِكُونَ الشَّفٰاعَةَ إِلاّٰ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْداً» ³«مالك شفاعت نيستند، مگر كسى كه نزد خداوند، عهد و پيمانى گرفته باشد.»

پس شفاعتِ مطلق، يعنى شفاعت بدون اذن خدا يا شفاعت بت‌ها، مردود است و شفاعت ديگران كه خدا به آنان اذن داده و نزد پروردگار