39 «آيا پروردگارهاى پراكنده بهتر است، يا خداى يكتاى غالب و قدرتمند؟»

تدبير عالم هستى در مورد انسان و جهان، جدا از مسألۀ آفرينش نيست و تدبير، چيزى جز همان آفرينش نيست. وقتى آفريدگار هستى و انسان يكى است، پس مدبّر آن‌ها هم يكى خواهد بود، چرا كه پيوند كامل ميان تدبير و آفرينش جهان روشن است، به همين جهت، خداوند وقتى خود را به عنوان آفريدگار همه چيز توصيف مى‌كند، در همان وقت، خود را مدبّر آنها هم مى‌داند و مى‌فرمايد :

«خداوند همان كسى است كه آسمان‌ها را بدون ستون‌هايى كه ببينيد، بر افراشت، سپس بر عرش استيلا يافت و خورشيد و ماه را مسخّر ساخت، كه هر كدام تا زمان معيّنى حركت دارند. كار را او تدبير مى‌كند، آيات را براى شما تشريح مى‌كند، باشد كه به لقاى پروردگارتان يقين كنيد.» ¹