40
5 توحيد در حاكميّت
همان گونه كه صحنۀ هستى و آفرينش، يك مدبّر حقيقى دارد كه خداى متعال است، صحيفۀ تشريع وقانونگذارى هم حاكم يگانهاى دارد كه خداى سبحان است، او هم حاكم است، هم قانونگذار و مورد اطاعت به ذات. ديگرى نه حق حكومت دارد و نه تشريع و نه اينكه از او اطاعت شود، جز به اذن خدا. خداوند مىفرمايد:
«إِنِ الْحُكْمُ إِلاّٰ لِلّٰهِ أَمَرَ أَلاّٰ تَعْبُدُوا إِلاّٰ إِيّٰاهُ». 1
«حكومت جز براى خدا نيست، فرمان داده كه جز او را نپرستيد»
و مىفرمايد :
«مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطٰاعَ اللّٰهَ»، 2
«هر كس از پيامبر پيروى كند، خدا را اطاعت كرده است».
به هر حال، همۀ شؤونى كه به حكومت و قانونگذارى و اطاعت باز مىگردد ذاتاً براى خداوند ثابت است و براى ديگرى با فرمان و اجازۀ اوست.