38

4 توحيد در ربوبيّت

توحيد در آفرينندگى، مورد اتفاق ميان بيشتر مشركان بود و اختلاف آنان با موحّدان در توحيد ربوبى بود. مشركان زمان حضرت ابراهيم عليه السلام به يگانگى خالق هستى عقيده داشتند، جز اينكه به خطا معتقد بودند ستاره‌ها ارباب وسر رشته داران اين عالمند، مناظرۀ حضرت ابراهيم عليه السلام با آنان نيز بر همين موضوع، يعنى ربوبيت اجرام آسمانى (ماه و خورشيد و ستارگان) متمركز بود. ¹

در زمان حضرت يوسف عليه السلام نيز چنين بود، شرك آنان در مسألۀ ربوبيت بود. آنان مى‌پنداشتند خداوند پس از آفريدن هستى، كار تدبير وادارۀ جهان را به ديگران واگذاشته است. از اين رو حضرت يوسف عليه السلام در هدايت آن بر موضوع توحيد در ربوبيت تأكيد داشت كه گفت:

«أَ أَرْبٰابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللّٰهُ الْوٰاحِدُ الْقَهّٰارُ». ²