98در مكّه مثل روزه گرفتن در غير مكّه است و يك روز روزه گرفتن در مكّه معادلِ يك سال روزه گرفتن در غير مكّه است و راه رفتن در مكّه عبادت است.» 1
از اين روايت و ديگر روايات استفاده مى‌شود كه صرف اقامت و ساكن شدن در مكّه كراهت ندارد و اين كراهت به خاطر آن خصوصياتى است كه گفته شد.
صاحب جواهر از شهيد نقل مى‌كند كه او بين اين دو دسته از روايات را اينگونه جمع كرده است:
«اگر كسى به خودش اطمينان داشته باشد كه در مكّه تخلّف نمى‌كند، مستحب است در آنجا بماند.» 2
اراده و نيّت گناه در مكّه
آنگونه كه از روايات استفاده مى‌شود،براى نيت و ارادۀ گناه،چيزى نوشته نمى‌شود؛ يعنى اگر كسى اراده و نيّت گناه كند،ليكن آن را به مرحلۀ عمل درنياورد و مرتكب آن نشود،خداوند سيئه‌اى برايش نمى‌نويسد.
امام صادق عليه السلام گويد:«خداوند خطاب به حضرت آدم عليه السلام فرمود:من براى‌تو مقرّر كرده‌ام كه اگر كسى از ذريۀ تو ارادۀ گناه كرد چيزى براى او نوشته نمى‌شود و اگر آن را انجام داد برايش ثبت مى‌شود و اگر ارادۀ عمل صالحى را كرد،گرچه آن را انجام ندهد، خداوند يك حسنه براى او مى‌نويسد و اگر آن را انجام داد،ده حسنه براى او مى‌نويسد.» 3
حتّى در بعضى از روايات،در مورد كسى كه معصيتى را مرتكب شود،آمده است:
«خداوند به او مهلت مى‌دهد كه اگر پشيمان شد و استغفار كرد برايش چيزى ننويسند.(در بعضى از روايات مهلت هفت ساعت مشخص گرديده است.) و اگر در آن مهلت مقرّر،استغفار نكرد،خداوند براى او يك سيئه ثبت مى‌كند.» 4