360براى زندگى كامل دنيا و آخرت است.امّا اگر سخنى يا حركتى احياكنندۀ دنيا و آخرت امّتى،يكجا باشد و ذلّت و نكبت را از زندگى مسلمانان دور كند و سرفرازى و استقلال و عظمت به آنان ببخشد و اصول و ارزشهاى پيام وحى را احيا كند و امت را به وحدت و عبوديت در برابر خدا و نفى بندگى و بردگى استكبار و طواغيت فراخوانَد؛با روح حج و تزوّد سازگار نخواهد بود؟!
6-مفسّران گفته‌اند:آيۀ: تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزّٰادِ التَّقْوىٰ دربارۀ اقوامى نازل شد كه بدون زاد و توشه براى انجام حج به مكّه مى‌آمدند و مدّعى بودند بر خدا توكل دارند و سپس تكدّى مى‌كردند،و چه بسا به مردم زور مى‌گفتند و اموال آنان را غصب و حقوقشان را مورد تجاوز قرار مى‌دادند.از اين رو،خداوند دستور داد قبل از حج خود را آماده كنند و زاد و توشه با خود همراه بياورند؛بهترين زاد آن چيزى است كه با خود مى‌آوريد و شخصيت و حرمت خود را در برابر ديگران حفظ مى‌كنيد و خويشتن را از تجاوز به حقوق ديگران بازمى‌داريد. 1
طبرى مى‌گويد:
گروهى از حاجيان به هنگام احرام،زاد و توشه‌هاى خود را مى‌انداختند و آيه در ردّ عمل آنان نازل شد؛زيرا سفر چه براى دنيا و در دنيا باشد و يا از دنيا و در راه خدا،ناگزير بايد با آمادگى و ساز و برگ و توشه همراه باشد و معناى اين سخن آن است كه حج آمادگى مى‌طلبد و آماده شدن،از مقدّمات حج است.
بى‌شك آنچه را كه امروز جدال مى‌نامند و ما به عنوان احياى روح حج انجام مى‌دهيم،نوعى تزوّد و كسب آمادگى براى رسيدن به خودكفايى و حفظ شخصيت و حيثيّت امت در جهت بريدن زنجيرهاى اسارت و وابستگى است،تا احتياج به شرق و غرب پيدا نكنيم و به ذلت و ظلم به خود و ديگران دچار نشويم.
7-خداوند،جدال را در حج منع نموده و از سوى ديگر بسيارى از داد و ستدها،