322
قومشان گفتند ما از آنچه جز خدا مى‌پرستيد بيزاريم،نسبت به شما كافريم و ميان ما و شما دشمنى و كينه پديد آمده تا به خداى يگانه ايمان آوريد....»
چنانكه ملاحظه مى‌كنيم،ابراهيم بانى كعبه و حج است و پيامبرى است كه آيين حنيف او اساس و معيار در آيين اسلام شد،در مسألۀ برائت اسوه و سرمشق قرار گرفت و اين برائت تا بدانجا پيش مى‌رود كه به‌صورت كينه‌اى آشتى‌ناپذير نسبت به مشركان درمى‌آيد تا هنگامى كه آنان به صراط مستقيم توحيد بازگردند.
بدين ترتيب بر مؤمنان وحج گزاران و اهل قبله است كه قهرمان توحيد،ابراهيم عليه السلام را به عنوان اسوۀ حسنه سرمشق سازند و برائت از دشمنان خدا و بتهاى زمان و اقطاب شرك را،كه كمر به نابودى اسلام و به ذلت كشيدن مسلمانان بسته‌اند،طرد و نفى كنند و خطرشان را دست كم نگيرند و همانگونه كه در طواف و سعى و ساير مناسك،قدم جاى قدم ابراهيم مى‌نهند،همچون ابراهيم نقاب از چهرۀ نمروديان زمان برافكنند و با شرك و بت‌پرستى و دجال‌هاى قرن،در هر چهره‌اى كه هستند بستيزند و از آنها اعلام برائت كنند و قلب خويش را از كينۀ آنان لبريز سازند و تا هنگامى كه ريشۀ فتنه و فساد بركنده نشود از پاى ننشينند.
بارى،در بحث برائت-به عنوان سياست اصولى حج-چند مطلب را بايد به بررسى نهاد:
1-برائت در آيين محمد صلى الله عليه و آله
برائت ابراهيمى در آيين جهانشمول اسلام همچنان استمرار يافته و به شكل نهايى خود مى‌رسد.ابراهيم مبارزه با اقطاب شرك و انديشۀ بت‌پرستى را آغاز مى‌كند و محمد صلى الله عليه و آله به تكميل آن مى‌پردازد.بت‌ها را از كعبه بيرون مى‌ريزد و خانۀ خدا را پاكسازى مى‌كند و با بت‌پرستان و مشركان به نبرد برمى‌خيزد و برائت از آنان را با بانگ بلند در موسم حج اعلام مى‌دارد.
آيات متعددى از قرآن به برائت از كافران و مشركان و نبرد با دشمنان خدا و بيزارى از اعمال و جرائم آنان فرمان مى‌دهد.