323در آغاز سورۀ ممتحنه مى‌فرمايد:
يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِيٰاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ قَدْ كَفَرُوا بِمٰا جٰاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ ....
«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد دشمن من و دشمنان خود را دوستان نگيريد و با آنها طرح دوستى نيفكنيد،در حالى‌كه آنها به آيين راستين شما كفر ورزيده‌اند.»
و در پايان مى‌فرمايد:
يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسُوا مِنَ الْآخِرَةِ كَمٰا يَئِسَ الْكُفّٰارُ مِنْ أَصْحٰابِ الْقُبُورِ. 1
«اى ايمان آوردگان،با آن گروه كه مورد خشم و غضب خدا هستند دوستى نكنيد،آنها از آخرت مأيوسند همانگونه كه كفار از اهل قبور نااميدند.»
هرچند مصداق بارزِ غضب‌شدگان،به قرينۀ موارد ديگر قرآن،يهوديانند اما تنها آنان مورد نظر نيستند بلكه شامل ساير غضب‌شدگان از اهل كتاب،كفار،منافقان،مشركان و يا ساير دشمنان اسلام مى‌شود؛زيرا «الكفر ملّة واحدة»، در هر حال اين آيات با صراحت و قاطعيت،مؤمنان را از دوستى با دشمنان خدا برحذر داشته و بر آن تأكيد مى‌ورزد.
آيات ديگرى نيز در قرآن به چشم مى‌خورد كه پيامبر را به برائت از اعمال مشركان و مجرمان فرمان مى‌دهد،مانند:
فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمّٰا تَعْمَلُونَ. 2
«پس اگر از فرمان تو سرپيچى كردند،بگو من از اعمال شما بيزار و روى‌گردانم.»