153شاگردانى را در حلقه درسى خود پروريد.محمد بن ادريس براى انتشار اين مذهب نوين در سال 195 ه.ق.به مصر عزيمت كرد.شافعى در مصر به تجديد آراى پيشين خود كه در عراق تدوين كرده و در كتاب‌هاى«الرساله»و«الحجه»آورده بود پرداخت و به آنها سامانى نو داد.«الرّساله»از نو نوشته شد و كتاب«الأمّ»گرد آمدۀ آراى جديد فقهى او گرديد اين آراء استحكام و اعتبار فقهى بيشترى داشت.
شافعى،نخستين كسى است كه در اصول فقه و آيات احكام دست به تصنيف زده واز اختلاف احاديث به سخن پرداخته است.
شافعى علاوه بر فقه در شاعرى،قرائت،نجوم و تيراندازى دستى بلند داشت.او علاقه شگرفى به اهل بيت نشان مى‌داد تا آن جا كه برخى از مردم بر اين محبت بسيار بر او خرده گرفته‌اند و او در پاسخ اين شعر را انشاد كرد كه:
إن كانَ رَفْضاً حُبُّ آلِ محمدٍ
فَلْيَشْهَدِ الثَّقَلان إنّي رافضيّ
«اگر دوستى آل محمد رفض به شمار مى‌آيد پس انس و جن رفض مرا گواه گردند.»
از شافعى آثار بسيارى برجا مانده است:
1-الحجه،كه كتاب فقهى قديم اوست.
2-الأمّ،در فقه.اين كتاب در هفت جلد به چاپ رسيده است.
3-الرساله،در اصول فقه.
4-السنن
5-اختلاف الحديث
6-فضايل قريش
7-ابطال الاستحسان
8-كتاب الاجماع
9-كتاب خلاف مالك والشافعى...
شافعى در سال 204 ه.ق.در فسطاط مصر ديده از جهان برگرفت.