152كوهستانى مصر،سودان،كويت،قطر،بحرين غلبه دارد و در فلسطين و عربستان هم-به ويژه منطقه احساء-به صورت محدودتر ادامۀ حيات مى‌دهد.
مذهب شافعى
مذهب شافعى از نظر قدمت،سوّمين مذهب فقهى اهل‌سنت است.بنيان‌گذار اين مذهب فقهى،ابو عبداللّٰه،محمد بن ادريس،از طبقه چهارم فقيهان تابعى مكه است.
نگاهى به زندگانى شافعى:
محمد بن ادريس به قبيلۀ قريش منتسب بوده و در سال 150 ه.ق.در شهر غزه از شهرهاى فلسطين ديده به جهان گشود.در آغاز،فقه را در نزد مسلم بن خالد زنجى در شهر مكه فرا گرفت و در چهارده سالگى از او رخصت فتوى يافت.در بيست سالگى به مدينه رفت و در شمار شاگردان مالك بن انس درآمد.شافعى به مدت 9 سال و تا مرگ مالك در نزد او بسر برد.مالك او را بزرگ مى‌داشت و او را به فتوى اذن مى‌داد.شافعى پس از اين،قضاوت يمن را بر عهده گرفت.او در آنجا با زيديان ارتباط پنهانى داشت تا آن كه در 187 ه.ق.با تنى چند از زيديان به اسارت درآمد و به نزد هارون در بغداد برده شد.اما مدت اسارت شافعى ديرى نپاييد و هارون پس از آگاهى بر مقام علمى‌اش او را آزاد ساخت.شافعى در بغداد با محمد بن حسن شيبانى (م189) فقيه معروف حنفى آمد و شد علمى داشت.آشنايى شافعى با مذهب حنفى-مكتب اهل رأى كه در عراق متداول بود.سرانجام به آن انجاميد كه او مذهب نوينى،كه ميانه و حد وسط مذهب حنفى و مذهب مالكى است،يعنى مكتب اهل حديث كه در حجاز رايج بود - پديد آورد.
شافعى اين مذهب نوين فقهى خود را با بيان قواعد استنباط كه بعدها نام اصول فقه را به خود گرفت اعلام نمود.او پس از آن به مكه بازگشت تا اين كه در 195 ه.ق.بار ديگر به بغداد رفت در اين بازگشت،او اولين كتاب اصول فقه،«الرساله»،را نگاشت و