477بودند. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد كه هر قبيله‌اى، براى خود پرچمى انتخاب نمايد. 1
على عليه السلام در اين غزوه شركت نكرد
يكى از افتخارات امير مؤمنان، اين است كه در تمام نبردها ملازم ركاب پيامبر، و پرچمدارى وى در جنگ‌هاى اسلامى بوده است؛ جز در غزوۀ «تبوك» كه به دستور پيامبر صلى الله عليه و آله در مدينه باقى ماند، و در اين جهاد شركت نكرد. زيرا پيامبر صلى الله عليه و آله به خوبى مى‌دانست كه منافقان و برخى از افراد قريش به دنبال فرصت مى‌گردند تا در غياب پيامبر صلى الله عليه و آله ، وضع را دگرگون سازند و حكومت نوبنياد اسلامى را واژگون نمايند. و اين فرصت در صورتى امكان‌پذير است، كه پيامبر صلى الله عليه و آله و ياران گرامى وى به مقصد دورى بروند، و ارتباط آنان با مركز قطع شود.
تبوك، دورترين نقطه‌اى بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله در طى غزوات خود به آنجا مسافرت نمود. پيامبر صلى الله عليه و آله كاملاً احساس كرد كه در غياب او ممكن است گروه‌هاى ضداسلامى، اوضاع را دگرگون سازند، و همفكران خود را از نقاط مختلف حجاز گرد آورده؛ متشكل شوند. او با اين‌كه «محمد بن مسلمه» را جانشين خود در مدينه قرار داده بود؛ ولى به على عليه السلام فرمود: تو سرپرست اهل بيت و خويشاوندان من و گروه مهاجر هستى، و براى اين كار جز من و تو، كسى ديگر شايستگى ندارد.
اقامت امير مؤمنان عليه السلام در مدينه توطئه‌گران را سخت ناراحت ساخت. زيرا فهميدند كه با وجود على عليه السلام و مراقبت‌هاى پى‌گير او، ديگر نمى‌توانند نقشه‌هاى خود را پياده كنند. از اين‌رو، براى بيرون رفتن على عليه السلام از مدينه نقشه‌اى ريختند، و شايع كردند كه با اين‌كه پيامبر صلى الله عليه و آله با كمال ميل على عليه السلام را براى شركت در جهاد دعوت كرد؛ ولى او از جهت دورى راه و شدت گرما، از شركت در اين نبرد مقدس امتناع كرد. على عليه السلام ، براى ابطال تهمت آنان به محضر پيامبر صلى الله عليه و آله شرفياب گرديد و جريان را با آن حضرت در ميان نهاد. پيامبر صلى الله عليه و آله ، كلمۀ تاريخى خود را كه از دلايل واضح و