171نگاه به زيبايى و تعريف ما از آن، همان باشد كه قبل از احرام داشتيم؛ پس حج تحولى در ما ايجاد نكرده و همچنان در خطر گرفتار آمدن در دام وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰانُ أَعْمٰالَهُمْ قرار داريم. زمانى از اين علقه ها رها مى‌شويم كه لذت‌ها، زيبايى‌ها و كشش‌ها رنگ خدايى گرفته باشد.

امام صادق (ع) دربارۀ عطر و انگشتر مى‌فرمايد: «لا ينبغي للمحرم ان يتلذذ بريح طيبه» ¹و «لا يلبسه (الخاتم) للزينة» ². در مورد پوشش زن هم مى‌فرمايد: «المحرمة تلبس الحلي كله الا حليا مشهور للزينة» ³و در مورد سرمه مى‌فرمايد: «لا بأس ان يكتحل و هو محرم الم يكن فيه طيب يوجدريحه فاما للزينه فلا» ⁴. اينها مى‌رساند كه در حج، باطن بر ظاهر اولويت دارد و دغدغه حج گزار بايد امور باطنى باشد، نه امور ظاهرى.

ظاهر زيبا نمى‌آيد به كار حرفى از معنا اگر دارى بيار

7-2. ترك خودپرستى

سراسر حج عبادت است و عبادت، يعنى، فقط براى او بودن و به او فكر كردن و به او پرداختن و هر چيزى كه مانع اين امرشود، از روح عبادت مى‌كاهد. بوى خوش با جاذبه‌هايى كه دارد و شخص را به خودش مشغول مى‌سازد، به همان ميزان او را از خداوند غافل مى‌كند و در عبادت حج هر نوع توجه به غير خدا - هر چند مباح -از محرمات است: فَمَنْ كٰانَ يَرْجُوا لِقٰاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صٰالِحاً وَ لاٰ