172 يُشْرِكْ بِعِبٰادَةِ رَبِّهِ أَحَداً . ¹

7-3. ممنوعيت بهره مندى از لذّت‌هاى مادى

با آنكه استفاده از بوى خوش؛ عطريات در اسلام ممدوح (الطيب من اخلاف الانبياء) ؛ اما در حال احرام ممنوع است؛ چنان كه در روايتى آمده است: «كان علي بن الحسين (ع) اذا تجهز الي مكه قال لا هله، اياكم ان تجعلوا في زادنا شيئاً من الطيب و لا الزعفران نأكله و نطعمه» .امام صادق (ع) مى‌فرمايد: «لا تمس شيئا من الطيب و لا من الدهن في احرامك و اتق الطيب في طعامك و امسك علي انفك من الرائحه الطيبه» ²؛ آن گاه حضرت سّر اين حرمت را چنين بيان مى‌فرمايد: «فانه لا ينبغي للمحرم ان يتلذذ بريح طيبه» ³؛ يعنى، دور شدن حج گزار از لذت هاى جسمانى و مادى و ضرورت اهتمام به كسب لذّت‌هاى معنوى و روحانى، از مهمات حج است كه نبايد از آن غافل شد.

7-4. خود را نديدن

شايد حرمت نگاه در آينه، كنايه‌اى باشد از ضرورت خود را نديدن و كنار گذاشتن نفس و نفسانيات در حال احرام. خود را ديدن؛ مانع از خدا ديدن مى‌شود؛ لذا كفاره آن «لبيك» قرار داده شده تا جبران غفلت از خداوند شود و با گفتن اين ذكر، بايد توجه خود را معطوف به خداوند ساخت. امام صادق (ع) مى‌فرمايد: «لا تنظر في المرآة وانت محرم فانه من الزينة» ⁴و در حسنه معاويه بن