133نويدبخش امام صادق عليه السلام مرا بيدار و از اضطراب نجاتم داد. كلمات ارزنده اى را كه به سفيان ثورى مىفرمايد:
«وقتى امر هولناك و ترس آورى به تو روى آورد و دلت غرق اضطراب و نگرانى شد جملۀ مقدس
«لا حول ولا قوة الّا باللّٰه العلى العظيم»
را مداومت و تكرار كن و خود را بدين وسيله در پناه قدرت لايزال خداوند قرار بده.»
با حالى ناآرام، امر امام برحق را اطاعت كرده و خود را در پناه پروردگار ديده جملۀ بالا را بر زبان جارى كردم و از پروردگار خود خواستم كه قلب و روح مرا از انوار معرفتش نورانى گرداند، زيرا در عرفات است كه انوار معرفت حق به قلبها مىتابد.
همانگونه كه صحرايى بىتعين منزل هر حاجى است، روح هم بايد از مسكن بدن بيرون رفته و به فضاى عالم بالا عالم قدس محض متوجه شود كه عرفات حقيقى روح است.
لبيك لبيك هم معنايش همين گفتن و بالا رفتن است.
تا در زمين هستى و به ملكوت اعلا سفر نكردهاى و روح تو در زندان بدن محصور است نيايشگران را گوناگون و مختلف مىبينى.
اما وقتى كه با چشم دل به آنها نگريستى ديگر آن اختلاف و گوناگونى را مشاهده نمىنمايى.
همه در قالب توحيد، همه در هيكل ابراهيم، همه در قوارۀ