132
نامها را هم بر آن تطبيق كند و دل بدان محكم كند و در نهان و آشكارش به زبان آورد اينها اصحاب حقيقى اميرالمؤمنين مىباشند و يا مؤمنين حقيقى مىباشند.»
به ياد سخن جاودانۀ امام محمد باقر عليه السلام افتادم كه مىفرمايد:
«ما خداوند رابا اوهام خود مىسنجيم و به او صورت و معنايى شبيه خودمان مىبخشيم و در رديف خودمان در مىآوريم، در حالى كه فكر بشر قدرت و توانايى درك خداوند را آن طور كه بايد و شايد ندارد.»
پس از خطور اين روايات در ذهن، حديث ارزندۀ امام صادق عليه السلام مرا به خود آورد كه در جواب سفيان ثورى مىفرمايد:
«وقتى نعمتهاى خداوند به تو رو آورد و از الطاف حضرت حق برخوردار شدى، پيشانى خشوع و خضوع به خاك بگذار و در پيشگاه پروردگار شكرگذارى كن تا نعمتت افزون گردد.»
در همان لحظه نعمتهاى بيكرانش در نظرم جلوهگر شد و خود را در همان صحرا ديدم كه هيچ گناهكارى از درگاهش نااميد نشده، و پيشانى به خاك ننهاده و پس از سجدۀ شكر راهى براى نجات به نظرم جلوه گر شد كه آن راه بيچارگان و گناهكارانى است كه از كردههاى خود نادم و پشيمان هستند.
اضطراب و وحشت سراپاى وجودم را فراگرفت، كلمات