367به جان يكديگر افتاده و هم ديگر را نابود كنند، بلكه با بيان مدّعاى خود، يكديگر را تحمل كرده و به پيروى از گفتار نيكو دعوت نمايند، ولى در عين حال از دشمن مشترك نيز غافل نباشند. قيام امام حسين عليه السلام نيز دليل و شاهد خوبى بر مدعاى ماست، زيرا حضرت عليه السلام با آن كه مى‌دانست با قيامش بين دو دسته از مسلمانان نزاع خواهد شد، در عين حال هرگز به جهت اتحاد بين مسلمانان از اصل مهم امر به معروف و نهى از منكر غافل نشد.
سيره و روش امام على عليه السلام نيز گوياى اين مطلب است، زيرا به نظر برخى حضرت مى‌توانست با دادن امتياز بى جا به طلحه و زبير و معاويه، جلوى جنگ جمل و صفين را بگيرد و با اين كار از ايجاد اختلاف بين مسلمانان جلوگيرى كند تا هزاران نفر در اين قضيه كشته نشوند، ولى آن حضرت به جهت حفظ اصول اسلام و حقّ و حقيقت و شريعت اسلامى هرگز حاضر نشد از آن حقايق چشم پوشى كند.
پس حقيقت مفهوم «وحدت» - و به عبارت صحيح‌تر «اتحاد» - آن است كه با حفظ عقايد قطعى و مسلم خود در مقابل دشمن مشترك موضع واحدى داشته و از او غافل نباشيم و اين بدان معنا نيست كه از بحث و گفتگوى علمى محض و خالى از تعصبات پرهيز كنيم، زيرا همۀ امور در حقيقت براى حفظ شريعت اسلامى است.
از اين رو است كه امام على عليه السلام در بحبوبۀ جنگِ صفين، از وقت فضيلت نماز سؤال مى‌كند و بعد از آن كه از او سؤال مى‌شود كه اكنون در اوج نبرد چه وقت نماز است؟ در جواب مى‌فرمايد: مگر ما براى غير از برپايى نماز مى‌جنگيم؟ لذا نبايد هيچ گاه هدف، فداى وسيله گردد.
شيخ محمّد عاشور، معاون رئيس دانشگاه الازهر مصر و رئيس كميتۀ گفت و گوى بين مذاهب اسلامى در بيان نظريه‌اى كاملاً منطقى و متين مى‌گويد: «مقصود از انديشۀ تقريب بين مذاهب اسلامى، يكى كردن همۀ مذاهب و روى گردانى از مذهبى و روى آوردن به مذهبى ديگر نيست، كه اين به بيراهه كشاندن انديشۀ تقريب است. تقريب بايد بر پايۀ بحث و پذيرش علمى باشد تا بتوان با اين اسلحۀ علمى به نبرد با خرافات رفت و