368بايد دانشمندان هر مذهبى در گفت و گوى علمى خود، دانش خود را مبادله كنند، تا در يك محيط آرام بدانند، بشناسند، بگويند و نتيجه بگيرند». ¹

نگاه اهل هر مذهب به نقاط مشترك، باعث همكارى درون گروهى براى زيستن در جامعۀ جهانى مى‌شود و نگاه به نقاط اختلاف، در يك بستر علمى و تحقيقاتى، باعث جدّيت و تلاش در بحث و پژوهش علمى براى رسيدن به حقيقت و تبيين آرا و نظرات ديگران مى‌گردد. نمى‌توان در پوشش شعار «تمسك به ولايت اهل بيت عليهم السلام »، آثار و لوازم فقهى اقرار به «شهادتين» را نفى كرد، همان طور كه نمى‌توان تحت عنوان «وحدت اسلامى» و با شعار براندازى تعصبات، از جهات اختلاف در اصول ايمانى و آثار و لوازم آن چشم پوشى نمود.

نفى تعصّب به معناى عدول از حقايق نيست، بلكه به معناى پايه ريزى مبانى اعتقادى بر موازين علمى و كارشناسانه است - چه در زمينۀ پژوهش و تحقيق، و چه در زمينۀ گفت و گو و بحث - تا در نتيجۀ اين نظام فكرى، سلوك اهل مذاهب با يكديگر بر پايۀ مدارا و عدم خشونت، شكل گيرد.

2 - وحدت بر محور امام بر حقّ

اسلام بر وحدت ميان مسلمانان تأكيد فراوانى دارد؛ قرآن كريم مى‌فرمايد:

اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدٰاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوٰاناً؛ ²«و نعمت خدا را بر خود ياد كنيد آن گاه كه دشمنان [يكديگر] بوديد، پس ميان دل‌هاى شما الفت و مهربانى انداخت تا به لطف او برادران هم شديد.»

وَ لاٰ تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَ اخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مٰا جٰاءَهُمُ الْبَيِّنٰاتُ وَ أُولٰئِكَ لَهُمْ عَذٰابٌ عَظِيمٌ ؛ ³«و چون كسانى مباشيد كه پس از آنكه دلايل آشكار برايشان آمد، پراكنده شدند و با هم اختلاف پيدا كردند و براى آنان عذابى سنگين است.»