243ثانياً: چگونه مى‌توان گفت كه خطاب در آيۀ فوق به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله است، درحالى‌كه خداوند متعال در قرآن كريم مى‌فرمايد: إِنَّ عِبٰادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰانٌ ؛ ¹«همانا تو (شيطان) بر بندگان من سلطه ندارى.»

علامۀ طباطبايى رحمه الله در ذيل آيۀ شريفه مى‌فرمايد:

«اين آيه مكّى است و در حدّ تعبير عرب «اياك اعنى واسمعى ياجاره» وارد شده است، به دليل قول خداوند متعال: وَ قَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتٰابِ أَنْ إِذٰا سَمِعْتُمْ آيٰاتِ اللّٰهِ يُكْفَرُ بِهٰا وَ يُسْتَهْزَأُ بِهٰا فَلاٰ تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتّٰى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ ...؛ ²«آيا در كتاب الهى اين حكم بر شما منافقان فرستاده شد كه چون آيات خدا را شنيديد بدان كافر شده، استهزا كنيد؟ پس شما با اين گروه منافق مجالست نكنيد تا در حديثى ديگر داخل شوند كه شما هم به حقيقت مانند آنها منافق هستيد.» لذا آيه اشاره به حكمى دارد كه قبلاً نازل شده و آيه‌اى غير از آيه مورد نظر در سورۀ انعام آيۀ 68 كه مورد استدلال اهل سنت است، نيست كه متعرض نهى از نشستن با كسانى است كه خوض در آيات خدا مى‌كنند. ³

ثالثاً: ممكن است معناى آيۀ استدلال شده اين باشد: «هرگاه چيزى را فراموش كردى پس فراموش مكن ننشستن با آنان را، بعد از آن‌كه حرمتش بر تو بيان شد.» و اين‌گونه تعبيرها براى اهميت جزاآورده مى‌شود، بدون آن‌كه توجهى به وقوع يا حتّى احتمال و جواز وقوع شرط و جزا در آن داده شود. لذا آيه دلالت بر وقوع نسيان از پيامبر صلى الله عليه و آله حتى در غير نماز ندارد.

آيۀ دوّم:

خداوند متعال مى‌فرمايد: وَ لاٰ تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فٰاعِلٌ ذٰلِكَ غَداً * إِلاّٰ أَنْ يَشٰاءَ اللّٰهُ وَ اذْكُرْ رَبَّكَ إِذٰا نَسِيتَ وَ قُلْ عَسىٰ أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هٰذٰا رَشَداً؛ ⁴