224

مفهوم بدا

در روايات اهل بيت عليهم السلام اعتقاد به بدا از عقايد مهمّ دينى شمرده شده است.

امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «خداوند به چيزى مانند اعتقاد به بدا تعظيم نشده است.» ¹ و نيز مى‌فرمايد: «خداوند به چيزى مانند اعتقاد به بدا، عبادت نشده است.» ² و در حديث ديگر مى‌خوانيم: «خداوند هيچ پيامبرى را به نبوّت برنگزيد مگر اين كه از او به اقرار به بدا پيمان گرفت.» ³

بدا در لغت

بدا در لغت به معناى ظهور پس از خفا و پنهان بودن است و هرگاه در مورد انسان به كار رود به اين معناست كه چيزى بر انسان پوشيده و پنهان بوده و سپس معلوم و آشكار شده است. روشن است كه چنين معنايى مستلزم جهل و تبدّل رأى است، از اين رو اطلاق اين معنا در مورد خداوند محال است، زيرا خداوند با علم ازلى و تخلّف‌ناپذير خود همه چيز را مى‌داند و در ارادۀ الهى تبدّل و تغيير راه ندارد. در احاديث ائمۀ طاهرين عليهم السلام ، بر نادرستى بدا به اين معنا در حقّ خداوند تصريح و تأكيد شده است. چنان كه امام صادق عليه السلام