223مورد اوصاف خداوند وارد شده از قبيل محبّت، غضب، سخط، رضا، نداء، كلام، فرود آمدن در سايۀ ابرها، استقرار بر عرش، وجه، دست، همگى بايد بر ظاهرش حمل شود بدون هيچگونه تأويل و تفسيرى كه مخالف با ظاهرش باشد... رأى و نظر ابن تيميه نيز همين است». 1
3 - شيخ سليم البشرى رئيس جامعة الازهر در عصر خود مىگويد: «از جمله كسانى كه به او نسبت داده شده كه قائل به جهت براى خداست احمد بن عبدالحليم بن عبدالسلام بن تيميۀ حرّانى حنبلى دمشقى است...». 2
4 - ابنحجر هيتمى مكّى شافعى مىگويد: «ابنتيميه نسبت به ساحت مقدس خداوند جسارت كرده و در حقّ او ادعاى جهت و جسمانيت كرده است». 3
5 - ابوالفدا، در تاريخش مىگويد: «ابنتيميه از دمشق به شام فرستاده شد، از آنجا كه او قائل به تجسيم بود او را در زندانى حبس كردند». 4