241ميان علويان مدينه و دولت شيعى آل بويه، عضدالدوله براى نخستين بار ديوارى در اطراف شهر مدينه كشيده است كه البته بعدها تخريب شد و اميران ديگر آن را بازسازى كردند. 1 از فرد ديگرى كه در كشيدن ديوار مدينه ياد شده، جمال‌الدين ابومنصور اصفهانى است كه كارهاى خير او در حرمين شريفين، در تمامى آثار تاريخى قرن ششم به بعد، منعكس شده است.
در اين دوره، كه قدرت فاطميان در مصر رو به فزونى بود، علويان مستقل مدينه، گاه خود را به عباسيان و گاه به فاطميان منسوب مى‌كردند و در اين ميان، مى‌كوشيدند تا قدرت مستقل خويش را در حجاز استوار كنند. بسيارى از علويان، بر حرمين و در مواردى بر مدينه يا مكه حكومت مى‌كردند. قدرت و نفوذ علويان به صورتى كاملا استوار تا پايان دولت فاطميان ادامه داشت. در اين اواخر، به تدريج امارت مدينه در اختيار خاندان خاصى قرار گرفت كه نسل آنان به امام حسين(ع) منتهى مى‌شد و امارت حسنى‌ها در مدينه پايان يافت.
از زمانى كه صلاح الدين ايوبى (589 546) فاطميان را برانداخت و موضع ضد علوى و شيعى گرفت، قدرت علويان مدينه و طبعا نفوذ تشيع در اين شهر رو به انحلال رفت. با اين حال روشن بود كه به اين سادگى امكان قطع سلطه علويان در مدينه نبود. به ويژه كه علويان به سرعت توانستند با صلاح الدين ارتباط برقرار كنند. با اين حال، گاه عباسيان يا ايوبيان، به اجبار اميرانى را بر حرمين تحميل مى‌كردند.
تحوّل مهمى كه در اين دوره رخ داد، آن بود كه صلاح الدين، نسلى از خواجگان