47عصر عاشورا، زينب كبرىٰ عليها السلام در سخنانى به امام سجّاد عليه السلام گفت: در همين سرزمين كربلا، براى قبر پدرت سيدالشهدا، علامتى و نشانى نصب مىكنند كه اثرش هرگز كهنه و فرسوده نمىشود و با گذشتِ روز و شب، محو نمىگردد و مردم از هر سوى به زيارتش خواهند آمد و سران كفر و زمامداران ستم و پيروان گمراهى، هر چند در زدودن و محو كردن و از بين بردن و خاموش كردن آن بكوشند، آثارش آشكارتر و كارش بلند مرتبهتر خواهد شد...». 1و چنين نيز شد. تاريخ، گوياترين شاهد، بر صدق سخن عقيلۀ بنىهاشم، حضرت زينب است.
به نوشتۀ تواريخ، «عمارتِ مرقد حسين عليه السلام از همان زمان شهادت سيدالشهدا و اصحابش در سال 61 هجرى شروع شد.
چون «بنىاسد» شهدا را به خاك سپردند، بر قبر آنان نشانههايى گذاشتند كه محود نشود و «مختار بن عبيد»، آن مشهد را استوار ساخت و روستاى كوچكى در اطرافش بنا نهاد و آن مزار در عهد بنىاميّه آباد بود و دو درب داشت، شرقى و غربى، كه مسلمانان و مؤمنين به قصد زيارت، آهنگ آنجا را مىكردند. در عهد هارونالرشيد - خليفۀ عباسى - آنجا را ويران كردند ولى در زمان مأمون، به دستور وى تجديد بنا شد، زيرا نسبت به علويّون ابراز نزديكى و دوستى مىكرد. ولى در دورۀ متوكّل، «ديزج يهودى» به