48دستور متوكّل آن ساختمان را ويران كرد و از زيارت مردم جلوگيرى نمود...». ¹شور شهادت‌طلبى را كه در سايۀ محبّت به اهلبيت و عشق به امام حسين عليه السلام پيدا مى‌شد و در تجمّع بر قبر آن حضرت و عزادارى بر سر خاكِ آن سالار شهيدان تجلّى مى‌كرد، مى‌خواستند با محدود كردن مردم و فشارها و تضييقات و تخريب قبر مطهّر و ممنوع ساختن زيارت، از بين ببرند و اين شعله را خاموش سازند.

غافل بودند كه آن جلوگيريها از زيارت و آن تخريبها و اهانتها نسبت به مزار شريفِ امام، آن شوق را مشتعل‌تر مى‌كند. ايجاد فراق و جدايى، محبت و اشتياق را مى‌افزايد.

اوج اين سختگيريها نسبت به زائران و تخريب و اهانت نسبت به قبر حسين عليه السلام در زمان خليفۀ سفاك، متوكّل عباسى بود.

متوكّل، پاسگاهى را براى سپاه خود در نزديكى كربلا قرار داده و به افراد خود فرمان اكيد داده بود كه: هركس را يافتيد كه قصد زيارت حسين را داشت، او را بكشيد. ² اين دستور قتل نسبت به زائران حسين عليه السلام اوج خباثت و كينه‌توزى متوكّل را مى‌رساند. به امر متوكّل هفده مرتبه قبر حسين عليه السلام را خراب كردند. ³ و بعد از متوكّل هم خلفاى ديگر عباسى مانند «مسترشد» و «راشد» نسبت به قبر