49و زيارت و زائرين، سختگيريهايى داشتند.
شيعيان، طبق توصيۀ امامان، زيارت حسين بن على عليه السلام را مورد توجّه خاص قرار مىدادند و در اين راه، از همۀ خوفها و خطرها استقبال مىكردند و پيوند خويش را با سالار شهيدان قطع نمىكردند، هر چند به محروميّتها گرفتار مىشدند و يا حتّى به شهادت مىرسيدند.
مرحوم شيخ عباس قمى مىنويسد:
«و هم از جمله كارهاى متوكّل در ايّام خلافت خود، آن بود كه مردم را منع كرد از زيارت قبر حسين عليه السلام و قبر اميرالمؤمنين عليه السلام و همّت خود را بر آن گماشت كه نور خدا را خاموش كند و آثار قبر مطهّر امام حسين را برطرف كند و زمين آن را شخم و شيار نمايد و ديدهبانها در طُرق و راههاى كربلا قرار داد كه هر كه را يابند كه به زيارت آن حضرت آمده است او را عقوبت كنند و به قتل برسانند...». 1خلفاى جور، نمىتوانستند ببينند كه در پيش چشمشان و در كنار قدرت و سلطهشان، شيعيان كه خلافت آنان را به رسميّت نمىشناختند و چه بسا معارضه و مقابله با آن مىكردند، كانون الهام بخشى براى مبارزات خويش پيدا كنند و از قبر حسين، بعنوان يك پايگاه و سنگر استفاده كنند.
در سال 236 متوكّل دستور داد كه قبر حسين بن على و خانههاى اطراف آن و ساختمانهاى مجاور را ويران كردند و امر