1) . صاحب مجمع البحرين در معناى شارى مى‌گويد: «شُراة» جمع شارى است مانند «قُضاة» جمع قاضى و منظور از آنان خوارج‌اند كه از فرمان امام(ع) سرپيچى نمودند. وى درباره آنچه آنان را به اين لقب مشهور نموده، آورده است: «لِأنَّهُم زَعَمُوا أنَّهُم شَرَوْا دُنيَاهُم بِالآخِرَةِ أي بَاعُوا أو شَرَوْا أنفُسَهُم بِالْجَنَّةِ لأنَّهُم فَارَقُوا أئمَّةَ الْجَوْرِ» (مجمع البحرين، ج1، ص244) «آنها گمان كردند دنيا را به آخرت فروخته و يا خود را به قيمت جدايى از پيشوايان جور، در ازاى بهشت خريده‌اند.» ابن‌منظور نيز مى‌نويسد: «اَلشُّرَاةُ: الْخَوارِجُ سُمُّوا بِذلِكَ لأَنَّهم غَضِبُوا و لَجُّوا» (لسان العرب، ج14، ص428) «خوارج را شُراۀ گويند زيرا (از اعمال امام(ع)) خشم نموده و(در پيروى از او) راه لجبازى را پيش گرفتند.» (تفصيل بيشتر را بنگريد در: روضة المتقين في شرح من لايحضره الفقيه، ج2، ص 98؛ منتهي المقال في أحوال الرجال، ج7، ص 395؛ الوافي، ج3، ص740).

2) . فقه الرضا، ص214.