1) . شرايع الاسلام، ج1، ص 251.

2) . در صفحه 371 از جلد دوم كتاب مسالك‌الافهام پس از ذكر متن شرايع، در معناى تضييق (سختگيرى بر فرد جانى در حرم)آمده است: «فُسِّرَ التَّضْيِيقُ فِيهِمَا بِأَنْ يُطْعَمَ وَ يُسْقَى مَا لَا يَتَحَمَّلُهُ مِثْلُهُ عَادَةً وَ بِمَا يُسَدُّ الرَّمَقُ وَ كِلَاهُمَا مُنَاسِبٌ لِمَعْنَى التَّضْيِيقِ وَ الْمُرَادُ أَنَّهُ يُمْنَعُ مِمّا زَادَ عَلَى ذَلِكَ بِأَنْ لَا يُبَاعَ إنْ أَرَادَ الشِّرَاءَ وَ لَا يُمَكَّنْ مِنْ مَالِهِ إنْ كَانَ لَهُ مَالٌ زِيَادَةً عَلَى ذَلِكَ وَ لَا يُتَبَرَّعُ عَلَيْهِ بِهِ وَ فِي صَحِيحَةِ مُعَاوِيَةِ بْنِ عَمّارٍ عَنِ الصادق(ع): «لَا يُطْعَمُ وَ لَا يُسْقَى و لا يُباعُ و لَا يَؤْوَى حَتَّى يَخْرُجَ» وَ اخْتَارَهُ بَعْضُ الْأَصْحَابُ وَ هُوَ حَسَنٌ وَ أَلْحَقَ بَعْضُهُمْ بِالْحَرَمِ مَسْجِدَ النَّبِيَّ(ص)وَ مَشَاهِدَ الأئِمَّةِ مُحْتَجّاً بِإطْلاقِ اسْمِ الْحَرَمِ عَلَيْهَا فِي بَعْضِ الأَخْبَارِ وَ هُوَ نَادِرٌ» «تضييق و تحت فشار قرار دادن شخص مُجْرِم در مورد خوراك و نوشيدنى، دو گونه معنا شده است: اول اينكه او را به گونه‌اى آب و غذا دهند كه كسى در شرايط او، عادتاً نتواند چنين وضعى را تحمل كند. دوم غذاى او به اندازه سد جوع باشد. و هر دو معنا براى واژه تضييق مناسب است و منظور اين است كه از خريد اشياء ممنوع گردد و از آن گذشته اگر ثروتى دارد مسدود شود...» چنانچه در حديث صحيحى از امام صادق(ع) روايت شده است: مجرم از نظر آب، غذا، خريد و فروش و پناهگاه در تنگنا قرار گيرد تا از حرم خارج شود كه برخى از فقيهان اين مطلب را پذيرفته‌اند و اين حكم، نيكوست. برخى از فقيهان، مسجدالنبى و مشاهد مشرفه ائمه را نيز جزء حرم دانسته‌اند و استدلالشان اين است‌كه اسم حرم (چنانچه در پاره‌اى از اخبار وارد شده) بر آنها نيز اطلاق مى‌شود كه اين قول نادر و كمياب است.