326از امام باقر (ع) روايت شده است:
«مَنْ جَنَي جِنَايَةً ثُمَّ لَجَأَ إِلَي الْحَرَمِ لَمْ يُقَمْ عَلَيْهِ الْحَدُّ وَ لَا يُطْعَمُ وَ لَا يُشْرَبُ وَ لَا يُسْقَي وَ لَا يُؤْوَي حَتَّي يَخْرُجَ مِنَ الْحَرَمِ فَيُقَامَ عَلَيْهِ الْحَدُّ فَإِنْ أَتَي مَا يُوجِبُ الْحَدَّ فِي الْحَرَمِ أُخِذَ بِهِ فِي الْحَرَمِ لِأَنَّهُ لَمْ يَرَ لِلْحَرَمِ حُرْمَةً» 1
«هركس مرتكب جنايتى (در خارج حرم) شود، سپس به حرم پناه ببرد، در اين صورت گرچه بر او حد جارى نمىگردد، اما به او آب و غذا و مسكن داده نمىشود تا از حرم خارج شود و بر او حد جارى گردد. اما اگر در حرم مرتكب كارى شود كه او را مستحق كيفر مىكند، در همان جا دستگير مىشود، زيرا او براى حرم (و بينش و روشى كه بايد در آن حاكم باشد) حرمتى قائل نشده است.» 2