324 الْقِبْلَةَرأَمْنٌ» ¹

«با شمشيرها به سوى حرم بيرون نرويد و هيچ يك از شما در حالى كه در مقابلش شمشير است، نماز نخواند. چرا كه قبله (كعبه و حريم آن) ايمن است.»

در حديث ديگر از امام صادق(ع) روايت شده است:

«لَا بَأْسَ بِأَنْ يَخْرُجَ بِالسِّلَاحِ مِنْ بَلَدِهِ وَ لَكِنْ إِذَا دَخَلَ مَكَّةَ لَمْ يُظْهِرْهُ» ²

«اشكالى ندارد كه با سلاح از شهر خود بيرون رود، ولى وقتى وارد مكه مى‌شود آن را آشكار نسازد.»

راوى مى‌گويد: نزد امام صادق(ع) رفته و پرسيدم: مقصود خداوند از وعده امنيت، امنيت خانه است يا امنيتِ حرم؟ حضرت در پاسخ، آن را به امنيت حرم تفسير نموده و فرمودند:

«مَنْ دَخَلَ الْحَرَمَ مِنَ النَّاسِ مُسْتَجِيراً بِهِ فَهُوَ آمِنٌ وَ مَنْ دَخَلَ الْبَيْتَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ مُسْتَجِيراً بِهِ فَهُوَ آمِنٌ مِنْ سَخَطِ اللَّهِ وَ مَنْ دَخَلَ الْحَرَمَ مِنَ الْوَحْشِ وَ السِّبَاعِ وَ الطَّيْرِ فَهُوَ آمِنٌ مِنْ أَنْ يُهَاجَ أَوْ يُؤْذَي حَتَّي يَخْرُجَ مِنَ الْحَرَمِ» ³

«هركس در حرم پا بگذارد و (براى درك امنيت) به آن پناه ببرد، در امان است. هم‌چنانكه هر يك از اهل ايمان كه در كعبه داخل شده و به آن پناهنده شود، از خشم خداوند در امان است و از اين فراتر حيوانات وحشى، درندگان و پرندگان نيز تا هنگامى كه از حرم خارج نشده‌اند، در امانند و نبايد از آن رانده شده يا مورد آزار قرار گيرند.»