305
«مَنْ حَجَّ وَ لَمْ يَرْفَثْ وَ لَمْ يَفْسُقْ خَرَجَ مِنْ ذُنوُبِهِ كَيَوْمٍ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ» 1
«هركس حج بجاى آورده و در طول آن از رفث و فسوق دورى نموده باشد، 2 مانند روزى كه از مادر متولد شده، از گناهان خود پاك مىشود.»
از مجموعه آيات و روايات مربوط به امنيت حرم، به خوبى فهميده مىشود كه مقصود از حرم، همه محدودهاى است كه براى وارد شدن به آن، بايد در يكى از ميقاتهاى تعيين شده مُحْرِم شد و چون اين محدوده، نماد ولايتى است كه به
انسانها مىآموزد به منظور ايجاد امنيت بايد منشأ آرامش و سكون را يقين به وعدههاى الهى دانسته و از گناه دورى نمود، از اينرو براى آن حدودى تعيين شده تا كافران و مشركانى كه به ولايت پيشوايان معصوم (عليهم السلام) اعتقادى ندارند، در آن پا نگذارند و بر همگان معلوم شود كه آرامش حاكم بر حرم، ناشى از اعتقاد درست و عمل به آموزههاى دينى است و نمىتوان از غير آنها، چنين آرامشى را انتظار داشت. قرآن در اينباره مىگويد:
«أَوَ لَمْ نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً...» 3
«آيا ما حرمى ايمن را براى آنان فراهم نياورديم؟» 4