1) . امام باقر(ع) فرمودند: «إِنَّمَا سُمِّيَتْ مَكَّةُ بَكَّةَ لِأَنَّهُ يَبْتَكُّ فِيهَا الرِّجَالُ وَ النِّسَاءُ وَ الْمَرْأَةُ تُصَلِّي بَيْنَ يَدَيْكَ وَ عَنْ يَمِينِكَ وَ عَنْ يَسَارِكَ وَ مَعَكَ وَ لَا بَأْسَ بِذَلِكَ وَ إِنَّمَا يُكْرَهُ فِي سَائِرِ الْبُلْدَان» (وسائل الشيعة، ج5، ص126) «(بخش خاصى از) مكّه را بكّه ناميده‌اند به اين سبب كه مردان و زنان در آن ازدحام مى‌كنند و در آنجا اشكالى ندارد كه زن، جلو يا راست و يا چپ و يا در عرض شما (كه مرد هستيد) بايستد و نماز بخواند ولى در ساير شهرها، اين عمل نارواست.» اميرمؤمنان(ع) نيز فرمودند: بكّه را از آن جهت، به اين نام خوانده‌اند كه «بَكَّتْ رِقَابَ الْجَبَّارِينَ وَ أَعْنَاقَ الْمُذْنِبِين» (بحار الانوار، ج10، ص127) «گردنِ ستمگران و گنهكاران را در هم شكسته است.» شايان ذكر است كه برخى بكه را از ريشه بكاء به معنى گريه مى‌دانند و علت نام‌گذارى بكّه را گريه مردم (براى پذيرفته شدن توبه‌شان) دانسته‌اند.

2) . الكافي، ج4، ص190.

3) . در تفسير أطْيَبُ اْلبَيان، ج3، ص288 آمده است: از اخبار بسيارى كه در كتاب كافى و غيره نقل شده و منطبق بر قواعد هيأت است، چنين برمى‌آيد كه آب بر همه زمين احاطه داشته است تا اينكه امواج دريا در معرض باد بسيار شديد قرار گرفت و يك قسمت از زمين (يك چهارم آن) از آب خارج شد كه اولين قطعه آن، مسجدالحرام بود (كه كعبه در آن قرار داشته است) و سپس به تدريج بقيه قسمت‌ها پديدار گرديد. از اين‌رو ممكن است «دَحْوُ الأَرض» كه در اخبار، روز بيست و پنجم ذى‌قعده ذكر شده و نيز ناميده شدن مكه به «اُمُّ الْقُري» حاكى از اين مطلب باشد.