1) . عبارت «وُضِعَ لِلنّٰاسِ» اشاره به اين امر دارد كه اين بيت، به منظور جمع شدن مردم (در حريم تربيتى و بهره‌مندى آنها از ثمرات بيت) قرار داده شده است. شايان ذكر است كه چون مالكيت خانه و حريم ربوبيت، تنها مختص خداست، از اين‌رو كعبه «بَيْتُ اللَّهِ» ناميده شده است و تعبير «مُباركاً» در اصل از ريشه «بَرَكْ» و «بَرَكَة» به معناى سينه شتر گرفته شده و چون شتران، به هنگام استقرار در مكانى، سينه خود را به زمين مى‌چسبانند، به همين دليل، واژه بركت، تدريجاً در معناى ثبوت و دوام به كار رفته است. از اين‌رو به قفس نگهدارى حيوانات وحشى «بَرَكَةُ السِّباع» مى‌گويند و به آبگير كه آب در آنجا راكد مى‌ماند، «بِرْكة» مى‌گويند و «مُبارك» يعنى منشأ خيرِ باقى و ثابت و زوال ناپذير كه اين امر، بر آثار مستمر و ماندگار حج در زندگى دلالت دارد.

2) . سوره آل‌عمران، آيه96؛ واژه «هُديً» مصدر است كه به كار رفتن آن به عنوان صفت كعبه بر مبالغه دلالت دارد. يعنى آثار كعبه در هدايت انسان‌ها (به ربوبيت الهى) به گونه‌اى است كه مى‌توان آن را عين و همه هدايت دانست.

3) . تفصيل بيشتر را بنگريد در: أطْيَبُ اْلبَيان في تفسير القرآن، ج3، ص288.