178در حديثى ديگر از امام باقر(ع) روايت شده است:

«إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَلَقَهُ قَبْلَ الْأَرْضِ ثُمَّ خَلَقَ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِ فَدَحَاهَا مِنْ تَحْتِهِ» ¹

«خداوند، كعبه را قبل از خلقت زمين آفريد. سپس به آفرينش زمين پرداخت و آن را از زير كعبه گسترش داد.»

كعبه، نقطه مركزى زمين

از آنجا كه كعبه، نماد حريم ربوبى و ولايت اهل‌بيت (عليهم السلام) است، خداوند كعبه را در نقطه‌اى مركزى جاى داده تا از يكسان بودن مردم در مكلف بودن به ربوبيت الهى خبر دهد. در احاديث آمده است نخستين نقطه‌اى كه در روى زمين آفريده شد و از آن، مِنى، عرفات و مشعر به وجود آمد و سپس ساير بخش‌هاى زمين از آنجا گسترش يافت، مكان كعبه بود كه در وسط قسمت

خشكى زمين قرار گرفته و ساير خشكى‌ها به صورت منظم، پيرامون آن واقع شد. امام‌صادق(ع) در اين‌باره فرمودند:

«إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ دَحَا الْأَرْضَ مِنْ تَحْتِ الْكَعْبَةِ إِلَي مِنًي ثُمَّ دَحَاهَا مِنْ مِنًي إِلَي عَرَفَاتٍ ثُمَّ دَحَاهَا مِنْ عَرَفَاتٍ إِلَي مِنًي فَالْأَرْضُ مِنْ عَرَفَاتٍ وَ عَرَفَاتٌ مِنْ مِنًي وَ

مِنًي مِنَ الْكَعْبَةِ» ²

«خداوند زمين را از زير كعبه به سوى مِنى گسترش داد. سپس آن را از مِنى تا